Często zadawane pytania

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2001 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas eksploatacji maszyn i innych urządzeń technicznych do robót ziemnych, budowlanych i drogowych (t.j. Dz.U. 2018, poz. 583), rusztowania mogą być obsługiwane wyłącznie przez osoby, które ukończyły szkolenie i uzyskały pozytywny wynik sprawdzianu przeprowadzonego przez komisję powołaną przez Instytut Mechanizacji Budownictwa i Górnictwa Skalnego w Warszawie. Dokumentem potwierdzającym wymagane kwalifikacje montera rusztowań jest świadectwo oraz odpowiedni wpis do książki operatora maszyn roboczych.

Tylko w przypadku jeżeli producent prowadzi szkolenia w ośrodku mającym akredytację Instytutu Mechanizacji Budownictwa i Górnictwa Skalnego w Warszawie.

Na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. 2003, nr 47, poz. 401) użytkowanie rusztowania jest dopuszczalne po dokonaniu jego odbioru przez kierownika budowy lub uprawnioną osobę.

Wg Rozporządzenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 21 maja 2019 r. w sprawie sposobu i trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych oraz sposobu i trybu przedłużania okresu ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych (Dz.U. 2019 poz. 1008), wymóg posiadania uprawnień do obsługi wciągarek i wciągników ogólnego przeznaczenia nie dotyczy urządzeń technicznych:
– o napędzie ręcznym wszystkich mechanizmów;
– z napędem elektrycznym jednofazowym o udźwigu do 1000 kg;
– o udźwigu do 250 kg, z wyłączeniem urządzeń służących do przemieszczania osób.

Przestrzeganie zapisów znajdujących się w rozporządzeniach jest obowiązkowe, natomiast stosowanie polskich norm ma charakter dobrowolny, niemniej jednak w niektórych rozporządzeniach można znaleźć zapisy, że szczegółowe wyjaśnienie pewnych zagadnień znajduje się w odpowiednich polskich normach.

Certyfikacja rusztowań na znak bezpieczeństwa „B” jest w Polsce dobrowolna. Może jednak stanowić ona wypełnienie zapisu Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. 2003, nr 47, poz. 401), że rusztowania systemowe powinny być montowane zgodnie z dokumentacją projektową z elementów poddanych przez producenta badaniom na zgodność z wymaganiami konstrukcyjnymi i materiałowymi, określonymi w kryteriach oceny wyrobów pod względem bezpieczeństwa.

Dla rusztowań nie jest wymagany znak CE, bo na razie nie istnieją tzw. dyrektywy nowego podejścia przewidujące oznaczenie CE dla tej grupy wyrobów.

Przez rusztowanie systemowe rozumie się konstrukcję budowlaną, tymczasową, w której wymiary siatki konstrukcyjnej są jednoznacznie narzucone poprzez wymiary elementów rusztowania, służącą do utrzymywania osób, materiałów i sprzętu. W rusztowaniach niesystemowych (np. rurowo-złączkowych) wymiary siatki nie są jednoznacznie narzucone przez wymiary elementów. Do montażu rusztowań systemowych jest wymagana dokumentacja producenta (rusztowania typowe) lub dokumentacja producenta i projekt indywidualny (rusztowania nietypowe). Natomiast dla rusztowań niesystemowych – zawsze projekt indywidualny.

Rusztowania robocze to konstrukcje budowlane, tymczasowe, z których mogą być wykonywane prace na wysokości. Służą do utrzymywania osób, materiałów i sprzętu. Rusztowania ochronne stanowią konstrukcje budowlane, tymczasowe, służące do zabezpieczenia przed upadkiem z wysokości ludzi oraz przedmiotów. Rusztowania podporowe to tymczasowe podparcie części konstrukcji w czasie, gdy ta nie uzyskała pełnej nośności, a także w celu przeniesienia jej obciążeń.

Odpowiedzi na to pytanie należy szukać zawsze w instrukcji dla konkretnego typu rusztowania, z reguły wysokość wykręcenia podstawki śrubowej dla typowych wariantów wynosi od 20 do 30 cm. Należy pamiętać, że im większa długość wykręcenia podstawek śrubowych, tym mniejsza ich nośność.